• Ανακοινώσεις
    Απαντήσεις
    Προβολές
    Τελευταία δημοσίευση
  • Ανακοινώσεις
    Απαντήσεις
    Προβολές
    Τελευταία δημοσίευση
  • Ανακοινώσεις
    Απαντήσεις
    Προβολές
    Τελευταία δημοσίευση
  • Ανακοινώσεις
    Απαντήσεις
    Προβολές
    Τελευταία δημοσίευση

ΦΑΤΑ ΜΟΡΓΚΑΝΑ για τον έρωτα και τη θάλασσα

Relax time.......off topic!!

ΦΑΤΑ ΜΟΡΓΚΑΝΑ για τον έρωτα και τη θάλασσα

Νέα δημοσίευσηαπό dimak » 08 Φεβ 2011, 22:38

Ο.Κ. Ξέρω είναι μεγάλο...
Το ψαροντούφεκο είναι στο παρασκήνιο της ιστορίας...
Αλλά..

ΦΑΤΑ ΜΟΡΓΚΑΝΑ


Ο Μήτσος ήδη νοερά ταξίδευε στο «μέρος». Του είχε λείψει! Κάτι οι ανάποδοι καιροί , κάτι οι εφημερίες του Παναγιώτη, είχαν να ταξιδέψουν στο «μέρος» αρκετούς μήνες.
Ο Μήτσος είχε ελέγξει σχολαστικά τον εξοπλισμό , είχε περάσει καινούργια κορδόνια στα ορειβατικά (όχι τα ορειβατικά ήταν απολύτως απαραίτητα) και είχε αγοράσει ήδη τις προμήθειες για τη διαμονή. Ανυπομονούσε να αφεθεί στην αγκαλιά Της και να κοιμηθεί κάτω από τον έναστρο ουρανό. Να ξυπνήσει χάραμα με τον ήχο των πουλιών και να ξανααφεθεί στην αγκαλιά Της.
Σκεφτόταν τις τεράστιες συναγρίδες και τις αλανιάρες στήρες του κάβου. Τους γεροσαργούς που μπαινοέβγαιναν στα χορταριασμένα κατρακύλια, τις κρυμμένες πλάκες με τα «δώρα» και τους παλαιόυρες ροφούς που άλλαζαν θαλάμια σαν τα πουκάμισα. Όσο για την προοπτική της φόλας? Δεν έπαιζε! Όχι αυτή τη φορά. Άλλωστε ήταν σε φουλ φόρμα…
Χωρίς να το καταλαβαίνει κρατούσε την αναπνοή του , όταν ο ήχος του τηλεφώνου διέκοψε τη νιρβάνα του! Ο Μήτσος το ήξερε , τα τηλέφωνα την ώρα που «ταξιδεύεις» ποτέ δεν είναι για καλό …
-Έλα Μητσάκο, τι γίνεται?
-Τι να γίνει ρε Παναγιώτη ? Λες και δε ξέρεις! Είμαι ήδη εκεί..
-Μπράβο ρε φίλε. Έτσι σε θέλω. Να προσκυνήσεις και για μένα. Και να αφήσεις και τίποτα για την επόμενη.
-ΤΙ???????????
-Χέστα ρε φίλε. Εμπλοκή την τελευταία στιγμή. Αρρώστησε ένας συνάδελφος και θα κάνω την εφημερία του…

Ο Μήτσος είδε αστράκια. Δε μπορούσε καν να διανοηθεί ότι θα έχανε την εκδρομή στο μέρος.

-Πλάκα μου κάνεις . Δεν είναι δυνατόν! Ξέρεις ότι το έχω μεγάλη γρουσουζιά να πάω μόνος μου στο «μέρος».
-Μη σκας ρε Μητσάκο, δε θα πας μόνος σου. Έχει έρθει η Δάφνη, ξέρεις, η αδερφή μου από Λονδίνο… Της είχα φάει τα αυτιά με το «μέρος» και της υποσχέθηκα να την πάρω μαζί, αλλά…
-Τρελάθηκες??? Δε σε πιστεύω !! Δε φτάνει που με πουλάς τελευταία στιγμή, θα μου φορτώσεις και την αδερφή σου?? Δεν παίζει…
-Ρε Μητσάκο, λες και φταίω εγώ ρε αδερφέ! Δε με σκέφτεσαι εμένα που θα πήζω στο νοσοκομείο, ενώ εσύ θα βουτάς στο «μέρος»?
Και μην ανησυχείς για τη Δάφνη. Είναι εντάξει παιδί… Δικιά μας…
-Παναγιώτη , μη μου ζητάς τέτοιο πράγμα. Δε θυμάσαι τι τραβήξαμε τότε που πήραμε εκείνη την τύπισσα με το πλατινέ μαλλί μαζί. Πω ρε αδερφέ , ούτε που θυμάμαι πως τη λένε !Delete… Και νόμιζα πως την είχα ερωτευτεί , την ηλίθια…
-Τι θυμήθηκες ρε αδερφέ! Γαμώ τις φάσεις … Κατέβαινε το μονοπάτι και σε βλαστημούσε! Και όταν έφτασε στην παραλία και είδε ότι της είχε φύγει το στρασάκι από το νύχι… Ποιος είδε το Θεό και δεν τον φοβήθηκε!
-Μη με κουρδίζεις Παναγιώτη, μη με κουρδίζεις! Με είχε βάλει να τη γυρίσω πίσω στην Αθήνα… Το διανοείσαι? Και εσύ δεν είχες σταματήσει να γελάς τρεις μέρες. Τέτοια καζούρα… Σου λέω ρε φίλε, το «μέρος» δεν είναι για γυναίκες. Δε νιώθουν…
-Λάθος Μητσάκο ! Το «μέρος» δεν είναι για ΟΛΕΣ τις γυναίκες! Ούτε για όλους τους άντρες, εδώ που τα λέμε. Στο κάτω κάτω μια χάρη σου ζητάει το φιλαράκι σου… Θα του αρνηθείς?

Ο Μήτσος , παιδί φιλότιμο και αγαπησιάρικο, είχε αρχίσει να σπάει. Πώς να αρνηθεί στον «αδερφό» του!

-Παναγιώτη! Μη μου το κάνεις ρε φίλε… Όχι αυτό. Ζήτα μου ότι άλλο θες. Να την πάω αλλού, όχι στο «μέρος».
-Μητσάκο, μην το κουράζουμε! Οχτώ παρά τέταρτο θα περάσω να αφήσω τη Δάφνη σπίτι σου. Και να προσέχεις…
-Θα την προσέχω, αρκεί να μη μιλάει πολύ…
-Δεν είπα να την προσέχεις, δε θα χρειαστεί. Είπα να προσέχεις…
-Το ξέρεις ότι όταν βουτάω μόνος μου, πάντα προσέχω.
-Όχι τις βουτιές Μητσάκο! Άλλα να προσέχεις…

Το τηλέφωνο έκλεισε πριν ο Μήτσος προλάβει να διευκρινίσει τι ήταν αυτό που θα έπρεπε να προσέχει. Με βαριά καρδιά προσπάθησε να ανακτήσει την καλή του διάθεση. Δεν ήταν και τόσο δύσκολο. Άφησε το μυαλό του να πλανηθεί ξανά στο «μέρος». Όσο για τη Δάφνη, απλώς θα την αγνοούσε!
Άλλη μια γυναίκα την οποία απλώς θα αγνοούσε, αν και αυτό δεν του έβγαινε πάντα σε καλό! Βλέπετε όσο περισσότερο τις αγνοούσε τόσο περισσότερο κολλούσαν. Σαν τις μέλισσες στο μέλι. Πολλές φορές αναγκαζόταν-κάτι που δεν ήθελε- να γίνει απίστευτα σκληρός για να τις ξεφορτωθεί.
Ο Μητσάκος ήταν χαρισματικό αγόρι. Λίγο το αθλητικό κορμί του, χτισμένο με ατελείωτες ώρες κολύμβησης , λίγο τα μελαγχολικά του μάτια και το γεμάτο αθωότητα χαμόγελό του, λίγο η φήμη που τον ακολουθούσε ως μεγάλου γυναικοκατακτητή που άλλαζε τις γυναίκες σαν τα πουκάμισα, αρκούσαν για να μην σκοτίσει ποτέ το μυαλό του με αδιέξοδους έρωτες και απελπισμένα φλερτ. Τα πάντα γίνονταν εύκολα και γρήγορα. Όταν του γυάλιζε κάποια κοπέλα, αρκούσε να την κοιτάξει μια φορά και στη συνέχεια να την αγνοήσει. Την δεύτερη φορά που γύριζε το βλέμμα του, το θύμα βρισκόταν ήδη πολύ κοντά του…
Υπήρχαν βέβαια και κάποιες ελάχιστες εξαιρέσεις , αλλά ο Μητσάκος δε σκοτιζόταν, απλώς τις προσπερνούσε. Η αλήθεια είναι ότι γενικώς προσπερνούσε τις γυναίκες με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Όσο περισσότερες έπεφταν στην αγκαλιά του , τόσο πιο ξένες και απόμακρες τις αισθανόταν, τόσο πιο γρήγορα βαριόταν.
Ο Μήτσος ήταν φτιαγμένος για άλλα πράγματα και όχι για δεσμούς και σαλιαρίσματα. Έρωτας του ήταν η θάλασσα και αγάπη του το «μέρος». Λατρεμένες, ήταν οι συναγρίδες και οι πρασινομάτες πλανεύτρες σφυρίδες. Γλυκόλογα έλεγε μόνο στις στήρες του ερέβους και τις πίγγες του χάους. Και σεβασμό, είχε μόνο για τους ελάχιστους πραγματικούς φίλους και τους γηραλέους ροφούς του κάβου.

Η νύχτα έφυγε γεμάτη γλυκιά προσμονή και η ώρα της αναχώρησης πλησίασε. Αν δεν υπήρχε και αυτή η γελοία υποχρέωση να πάρει μαζί του την αδερφή του Παναγιώτη, όλα θα ήταν σούπερ. Θα ψάρευε μόνος του, βέβαια , και αυτό ήταν άσχημο, αλλά τίποτα κακό δε θα μπορούσε να συμβεί στο «μέρος»…
Άραξε στο καπό με τον καφέ στο χέρι και περίμενε να καταφτάσει η Δάφνη. Η πόρτα άνοιξε και από το αμάξι του Παναγιώτη κατέβηκε …
Ένα Ξωτικό!!!
Ο Μήτσος τα έχασε. Δεν ήξερε, να κλάψει ή να γελάσει. Σίγουρα δεν έπρεπε να επιτρέψει στον εαυτό του τίποτα από τα δύο. Έμεινε άφωνος να κοιτάει το χείμαρρο από τα μαύρα σγουρά μαλλιά να καταλαμβάνουν το μισό οπτικό του πεδίο και τα χαϊμαλιά που θρόιζαν απειλητικά.
«Ντρούμπου ντρούμπου ντρούμπου ντρουμπ
τα βραχιόλια της βροντούν»
σκέφτηκε ο Μήτσος και κοίταξε με απορία τον Παναγιώτη. Το μειδίαμα του φίλου του ήταν εντελώς αινιγματικό, αλλά ο Μήτσος δε μπόρεσε να το αποκωδικοποιήσει, τουλάχιστον όχι εκείνη τη στιγμή.
Το πυρακτωμένο βλέμμα της κοπέλας συνάντησε τα μελαγχολικά μάτια του Μήτσου για μία και μόνο στιγμή, καθώς το χέρι της σα χέλι γλύστρισε από την παλάμη του Μήτσου. Οι συστάσεις ήταν περιττές … Ο Μήτσος και η Δάφνη ήξεραν ποιον είχαν απέναντί τους.
«Τουλάχιστον δε μιλάει», σκέφτηκε ο Μήτσος και χαιρέτησε το φίλο του.
Η Δάφνη είχε ήδη βολευτεί στο κάθισμά της με τα ακουστικά στα αυτιά και ένα ανοιγμένο βιβλίο στα πόδια της. Ο θύσανος των μαλλιών της έκρυβε ολοκληρωτικά το πρόσωπό της και όσο και αν ο Μήτσος-παραβαίνοντας τις συνήθειές του- προσπαθούσε να αντικρίσει το βλέμμα της κοπέλας, αυτό παρέμενε ακριβοθώρητο.
Η ώρα περνούσε και το «μέρος» κοντοζύγωνε . Ο Μήτσος από τη μία χαιρόταν που η κοπέλα ήταν σαν να μην υπήρχε, αλλά από την άλλη όσο περισσότερο έμοιαζε απούσα, όσο ο ήχος της φωνής της δεν ακουγόταν, τόσο περισσότερο γέμιζε το μυαλό του Μήτσου με αναπάντητα ερωτηματικά!
Έφτασε η διασταύρωση στο μικρό αθέατο χωμάτινο δρόμο, που οδηγούσε μέσα από μια οργιαστική βλάστηση, στο «μέρος».
Η Δάφνη έβγαλε τα ακουστικά χαρίζοντας στο Μήτσο ένα απίστευτα φωτεινό χαμόγελο , μία φευγαλέα ματιά και τοποθέτησε τα ακουστικά στα αυτιά του Μήτσου. Το τραγούδι τον έκανε να ανατριχιάσει, έμοιαζε τόσο οικείο αν και τόσο διαφορετικό από τη μουσική που άκουγε. Γύρισε να κοιτάξει ξανά το ξωτικό, αλλά η Δάφνη είχε ήδη στρέψει αλλού την προσοχή της …



«Μα γιατί δε μιλάει» αναρωτήθηκε ο Μήτσος, χωρίς να πάρει χαμπάρι πόσο γρήγορα η ανακούφισή του που το κορίτσι δε μιλούσε, μετατράπηκε σε βασανιστήριο.
Ο δρόμος σύντομα τελείωσε, όχι όμως και το ταξίδι…
Η Δάφνη χωρίς πολλά πολλά φορτώθηκε τα πράγματα της κατασκήνωσης ,αφήνοντας το Μήτσο να τα βγάλει πέρα με τους θηριώδεις σάκους του. Άρχισε να κατηφορίζει το μονοπάτι ανυπομονώντας να βρεθεί στο «μέρος» , που ακόμα δε φαινόταν, χαμένο στα πεύκα που έμοιαζαν να φυτρώνουν μέσα στη θάλασσα.
«Πεύκο κι ακροθαλασσιά,
καθώς ο μπάτης θα χαϊδεύει τα μαλάκια σου»



Ο Μήτσος λίγο πιο πίσω μόλις που άκουσε το χαρωπό γέλιο της κοπέλας τη στιγμή που αντίκρισε το «μέρος». Έβαλε τα δυνατά του να την προλάβει , αλλά το κορίτσι λες και πετούσε. Σταμάτησε στην αγαπημένη του βίγλα να ξαποστάσει , αφού μάταια την κυνηγούσε και…
Την είδε να πετάει τα πράγματα στην άμμο, να ξεφορτώνεται τα ρούχα της και να ξεκινάει έναν αλλόκοτο χορό στην ακροθαλασσιά , απόλυτα συντονισμένη με το ρυθμό και την ένταση του κύματος που έγλειφε τα πόδια της.
Θυμήθηκε τα λόγια του Παναγιώτη. «Σπουδάζει χορό στο Λονδίνο», είχε πει κάποια στιγμή , προκαλώντας ασυγκράτητα γέλια στην παρέα, που δεν έχανε ευκαιρία για καζούρα και καφρίλα…Ηλίθιοι, σκέφτηκε ο Μήτσος ρίχνοντας μια μούντζα στον εαυτό του και τσιμπώντας το μάγουλό του ,για να βεβαιωθεί ότι δεν ονειρεύεται.
Κάποια στιγμή η Δάφνη τελείωσε το χορό της…
Γύρισε το βλέμμα της ψηλά προς το μαρμαρωμένο Μήτσο, χαρίζοντας του το πιο φωτεινό και μακρύ από τα ακριβοθώρητα χαμόγελά της, πριν χαθεί στην αγκαλιά της θάλασσας.
Ο Μήτσος έφτασε κάποια στιγμή στην παραλία. Απαλλάχτηκε από το φορτίο που αυτή τη φορά του φάνηκε δυσανάλογα βαρύ. Κάθε φορά που έφτανε στο «μέρος» ο σάκος με τα όπλα δεν προλάβαινε να ακουμπήσει στο έδαφος και το περιεχόμενό του είχε ήδη αδειάσει.
Σήμερα όμως, κάτι είχε αλλάξει. Ο Μήτσος φαινόταν να έχει ξεχάσει το λόγο που τον έφερνε στο «μέρος». Έμεινε να κοιτάει μια προς το μέρος του εξοπλισμού που κειτόταν στην άμμο και μια προς τη θάλασσα, ψάχνοντας το κορίτσι που σταθερά απομακρυνόταν από την ακτή. Επιστρατεύοντας τα τελευταία ίχνη αυτοπειθαρχίας και αξιοπρέπειας άρχισε να ετοιμάζεται απελπιστικά αργά.
Ενδόμυχα έλπιζε ότι το κορίτσι θα προλάβαινε να γυρίσει πριν ξεκινήσει για τον πολυπόθητο κάβο. Η ευχή του πραγματοποιήθηκε και η Δάφνη όσο γρήγορα είχε εξαφανιστεί, τόσο γρήγορα επέστρεψε . Ο Μήτσος έβγαλε το καμάρι του από το σάκο, το κατάμαυρο μονομπλόκ κάρμπον , μήκους 120 εκατοστών τουφέκι …
-Ουάου, είπε η Δάφνη μειδιώντας. Τι τεράστιος φαλλός !
-Φαλλός???? Είναι …
-Ξέρω τι είναι , χαζούλη, αλλά μη μου πεις ότι δεν έχεις ποτέ παρατηρήσει τον προφανή συμβολισμό.
-Δε νομίζω ότι…
-Έλα τώρα , μην κάνεις τον ανήξερο. Γι΄ αυτό τα αγοράκια αγαπάτε τόσο τα ψαροντούφεκα σας. Γιατί σας θυμίζουν κάτι άλλο. Τα θέλετε ή μικρά και ευέλικτα ή μεγάλα και άκαμπτα. Ομολογώ πάντως, ότι αυτό είναι από τα πιο ωραία που έχω δει.
-Εγώ απλώς κάνω ψαροντούφεκο, είπε ο Μήτσος κατακόκκινος από τη ντροπή του, αλλά κυρίως σοκαρισμένος από τη απίστευτη χροιά της φωνής, που με περίσσια γλυκύτητα πρόφερε τα πιο απροσδόκητα λόγια.
-Μην κοκκινίζεις ,χαζούλη, απλώς σε πειράζω. Ετοιμάσου τώρα και μην ανησυχείς. Θα σε περιμένω…
-Μπορεί να αργήσω…
-Το ξέρω ότι μπορεί, αλλά μάλλον δε θα αργήσεις! Αν με χρειαστείς δεν έχεις παρά να με σκεφτείς…
-Να σε χρειαστώ? Πως δηλαδή?
-Όταν έρθει η στιγμή θα το καταλάβεις. Απλά κάλεσε με…

Ο Μήτσος για πρώτη φορά στη ζωή του ξεκίνησε για το ψάρεμα έχοντας στο μυαλό του μόνο τη στιγμή της επιστροφής. Ο κάβος του φάνηκε πολύ μακρινός, οι στήρες της αποχής αδιάφορες και η παροιμιώδης ικανότητα του να χαλαρώνει και να συγκεντρώνεται στα σημάδια του υποθαλάσσιου κόσμου , είχε πάει περίπατο. Σε κάθε βουτιά έβλεπε μπροστά του δύο πυρακτωμένα μάτια και ένα θύσανο ανυπότακτων μαλλιών, σαν παραμυθένια μέδουσα.
Ούτε λόγος για θηράματα! Οι βουτιές άσκοπα διαδέχονταν η μία την άλλη χωρίς αποτέλεσμα. Ο Μήτσος άρχισε να συνειδητοποιεί ότι έχανε τον καιρό του προσπαθώντας για κάτι που τη συγκεκριμένη στιγμή του ήταν αδιάφορο. Πυρ , γυνή και θάλασσα, έλεγαν οι αρχαίοι. Ο Μήτσος ήξερε πολύ καλά και λάτρευε τη θάλασσα. Πίστευε ότι ήξερε και από γυναίκες, όμως ήταν η πρώτη φορά που αντιμετώπιζε φωτιά και γυναίκα ενωμένα σε μια μορφή…
Ξεκίνησε το δρόμο της επιστροφής πολύ γρηγορότερα από ότι πίστευε , όπως ακριβώς προέβλεψε η μάγισσα που τον περίμενε στην ακτή. Ο εγωισμός του όμως, αντέδρασε. Ένιωσε μια απίστευτη και εντελώς παράλογη ανάγκη να δικαιολογήσει το μέγεθος του ψαροντούφεκου ή μήπως φαλλού -όπως θα έλεγε και το κορίτσι- που κρατούσε.
«Ένα καλό ψάρι και πίσω» σκέφτηκε και βρισκόταν στο καλύτερο σημείο για να πραγματοποιήσει την επιθυμία του. Ανοίχτηκε στην «όαση» με τις ξεκομμένες πλάκες που πάντα κρατούσαν κάτι καλό για τους ικανούς. Και ο Μήτσος ήταν πολύ ικανός. Μόχθησε , αλλά τελικά κατάφερε να σβήσει κάθε άλλη σκέψη από το μυαλό του. Σχημάτισε την εικόνα της βουτιάς στιγμή προς στιγμή και αφέθηκε στην πρώτη πραγματικά χαλαρή βουτιά της ημέρας.
Κάποιες φορές όμως, όταν δεν είναι η μέρα σου, είναι καλύτερα να μην επιμένεις…
Ο Μήτσος έφτασε γλυκά στο σημείο που είχε επιλέξει από την επιφάνεια. Άνοιξε τα μάτια του σίγουρος ότι θα αντικρίσει το κοπάδι με τις συναγρίδες και τις σφυρίδες να περιμένουν, έτοιμες να χωθούν στις τρύπες τους. Μάταια όμως! Ο τόπος ήταν σχεδόν νεκρός. Δε μπορούσε να πιστέψει την εικόνα που αντίκριζε. Σύρθηκε προς το έσχατο σημείο του τόπου που συνόρευε με μια απότομη κατακρύμνηση του βυθού. Εξαιρετικά σπάνια επισκέπτονταν αυτό το πόστο και μόνο για να χαζέψουν την εικόνα του ερέβους…
Η μεγαλύτερη σφυρίδα που είχε δει ποτέ του βρισκόταν μπροστά του. Αρκετά κοντά για να ελπίζει σε μια βολή και αρκετά μακριά για να την πραγματοποιήσει. Η σφυρίδα ατάραχη δεν κουνούσε ρούπι και ο Μήτσος δεν τολμούσε να κινηθεί πιο βαθιά στο απαγορευμένο σκαλοπάτι. Μόνο περίμενε και περίμενε. Όταν κατάλαβε έντρομος ότι είχε υπερβεί κατά πολύ κάθε έννοια ορίου, θυμήθηκε τα λόγια της κοπέλας. «Κάλεσε με» του είχε πει, αλλά δεν ήξερε πως…
Έκλεισε τα μάτια του έτοιμος να αποδεχτεί το μοιραίο , μη μπορώντας να σκεφτεί οτιδήποτε. Τότε από τα τρίσβαθα της ψυχής του ένας αγαπημένος σκοπός αναδύθηκε. Το τραγούδι με το οποίο λάτρευε να τον νανουρίζει η μάνα του.
ΦΑΤΑ ΜΟΡΓΚΑΝΑ, ΦΑΤΑ ΜΟΡΓΑΝΑ, ΦΑΤΑ ΜΟΡΓΚΑΝΑ



Δεν ξέρει αν άνοιξε τα βλέφαρα ή είδε με τα μάτια της ψυχής του!!!
Είδε πρώτα το θύσανο με τα σγουρά μαλλιά και μετά τα πύρινα μάτια. Είδε το λαμπερό χαμόγελο να τον πλησιάζει και ένιωσε τα ακροδάκτυλα του κοριτσιού να τον αγγίζουν. Το στόμα της ενώθηκε με το δικό του και το φιλί της του έδωσε ζωή …
Έφτασε στην επιφάνεια χωρίς ακριβώς να θυμάται πως. Για την ακρίβεια μάλλον θυμόταν, αλλά δε μπορούσε να το πιστέψει! Ήξερε ότι όσα νόμιζε ότι συνέβησαν ήταν αδύνατον να έχουν συμβεί. Μόνο που ένιωθε τα χείλη του να καίνε, όπως και το σημείο που το κορίτσι είχε αγγίξει το μάγουλό του. Ένιωθε μέσα στα πνευμόνια του να κυκλοφορεί κάτι τόσο πολύτιμο που ήθελε να σταματήσει να αναπνέει.
Η επιστροφή ήταν σύντομη γεμάτη με γλυκιά προσμονή. Η Δανάη ήταν καθισμένη στην άκρη του κύματος για να τον υποδεχτεί. Έβγαλε τη μάσκα και κοίταξε, με τα μάτια του πιο μελαγχολικά από ποτέ, το κορίτσι που αυτή τη φορά δε βιάστηκε να αποστρέψει το βλέμμα του.
Έκανε να μιλήσει αλλά το κορίτσι έβαλε το δάκτυλο της πρώτα στα χείλη του και μετά στο ίδιο σημείο που τον είχε ξαναγγίξει στο μάγουλο.
«Ξέρει» , ένιωσε ο Μήτσος, «ήταν εκεί»!!
«Ξέρω», απάντησε νοερά η Δανάη «ήμουν εκεί»!!

Όσα ακολούθησαν έχουν γραφεί –όπως ίσως και όσα προηγήθηκαν- τόσες πολλές φορές, που είναι άσκοπο να τα αναφέρουμε. Οι τίτλοι του τέλους έπεσαν με την τελευταία ακτίνα του ήλιου και τον αποσπερίτη να παίρνει τη θέση του στο στερέωμα και τις ψυχές των ανθρώπων…




Για όσους είχατε την υπομονή να το διαβάσετε το κείμενο είναι αφιερωμένο σε έναν από μας που δίνει τη δική του μάχη.
Είθε η ΦΑΤΑ ΜΟΡΓΚΑΝΑ του να τον προστατεύει...
dimak
 
Δημοσιεύσεις: 834
Εγγραφή: 23 Ιαν 2009, 17:19

Re: ΦΑΤΑ ΜΟΡΓΚΑΝΑ για τον έρωτα και τη θάλασσα

Νέα δημοσίευσηαπό Johnkokk » 08 Φεβ 2011, 23:15

dimak έγραψε:

Για όσους είχατε την υπομονή να το διαβάσετε το κείμενο είναι αφιερωμένο σε έναν από μας που δίνει τη δική του μάχη.
Είθε η ΦΑΤΑ ΜΟΡΓΚΑΝΑ του να τον προστατεύει..
.


Α, ρε Δημητρη τι μου κανεις τωρα.
Θα τον προστατευει, ειμαι σιγουρος.

Respect φιλε.
Η αψαρία είναι επιλογή.
Βράγχια έχουν ΜΟΝΟ τα ψάρια.
Άβαταρ μέλους
Johnkokk
Site Admin
 
Δημοσιεύσεις: 5503
Εγγραφή: 14 Νοέμ 2006, 19:43
Τοποθεσία: Οπου υπάρχει θάλασσα.

Re: ΦΑΤΑ ΜΟΡΓΚΑΝΑ για τον έρωτα και τη θάλασσα

Νέα δημοσίευσηαπό GeorgeLarissa » 08 Φεβ 2011, 23:34

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,θα τον προστατεύει.
Μες του Αιγαίου τα νησιά Αγγέλοι φτερουγίζουν...
Τσιτσιγιάννης Γιώργος
Άβαταρ μέλους
GeorgeLarissa
 
Δημοσιεύσεις: 1792
Εγγραφή: 26 Νοέμ 2007, 21:16
Τοποθεσία: Larissa

Re: ΦΑΤΑ ΜΟΡΓΚΑΝΑ για τον έρωτα και τη θάλασσα

Νέα δημοσίευσηαπό PanEx » 08 Φεβ 2011, 23:39

Δύναμη,........δύναμη και ελπίδα.
Mη πιστεύεις όσα γράφονται στα φόρουμς.....
Άβαταρ μέλους
PanEx
Site Admin
 
Δημοσιεύσεις: 14916
Εγγραφή: 11 Νοέμ 2006, 16:21
Τοποθεσία: Αθήνα

Re: ΦΑΤΑ ΜΟΡΓΚΑΝΑ για τον έρωτα και τη θάλασσα

Νέα δημοσίευσηαπό silverdiver » 08 Φεβ 2011, 23:52

μακαρι φιλε να τον εχει καλα απο τα βαθη της ψυχης μου.Εξαιρετικο κειμενο το διαβασα με κομμενη αναπνοη, ειμαστε μαζι σου!! =D> =D> :hello:
οταν βρεχει...εχει περισσοτερη θαλασσα...
silverdiver
 
Δημοσιεύσεις: 6931
Εγγραφή: 02 Νοέμ 2010, 00:07

Re: ΦΑΤΑ ΜΟΡΓΚΑΝΑ για τον έρωτα και τη θάλασσα

Νέα δημοσίευσηαπό peskandritsas » 09 Φεβ 2011, 00:50

:hello: καλή δυναμη
Άβαταρ μέλους
peskandritsas
 
Δημοσιεύσεις: 816
Εγγραφή: 26 Ιούλ 2009, 20:51

Re: ΦΑΤΑ ΜΟΡΓΚΑΝΑ για τον έρωτα και τη θάλασσα

Νέα δημοσίευσηαπό ΒΑΣΙΛΗΣ_ΚΑΛΑΜΑΤΑ » 09 Φεβ 2011, 01:06

ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ κείμενο...

Εύχομαι τα καλύτερα συνάδελφε...
ΒΑΣΙΛΗΣ_ΚΑΛΑΜΑΤΑ
 
Δημοσιεύσεις: 181
Εγγραφή: 14 Ιούλ 2009, 23:20

Re: ΦΑΤΑ ΜΟΡΓΚΑΝΑ για τον έρωτα και τη θάλασσα

Νέα δημοσίευσηαπό CARPENTER » 09 Φεβ 2011, 01:07

Παλληκαρι μου δε το βαζουμε ποτε κατω . Κουραγιο και παντα δυνατα. :duel:
Η καμήλα δε κοιτάει ποτέ τη καμπούρα της.

Δείτε τη δουλειά μας στο Facebook.

Lillisbros Furniture

Υιοί Στεφ. Λιλλή ΟΕ
Άβαταρ μέλους
CARPENTER
 
Δημοσιεύσεις: 5340
Εγγραφή: 13 Απρ 2010, 23:13
Τοποθεσία: ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ-ΜΗΛΟΣ

Re: ΦΑΤΑ ΜΟΡΓΚΑΝΑ για τον έρωτα και τη θάλασσα

Νέα δημοσίευσηαπό dousmike » 09 Φεβ 2011, 01:18

Θαλασσινό ταξίδι σε μονοπάτια του νου κ της ψυχής..
Καλή δύναμη στο φίλο :hello: :hello: :hello:
Ο καφές πάντα σκέτος!!!
www.ellinonromi.gr
Άβαταρ μέλους
dousmike
 
Δημοσιεύσεις: 4395
Εγγραφή: 22 Φεβ 2009, 14:37
Τοποθεσία: Ηλιούπολη

Re: ΦΑΤΑ ΜΟΡΓΚΑΝΑ για τον έρωτα και τη θάλασσα

Νέα δημοσίευσηαπό Ελεύθερος » 09 Φεβ 2011, 01:37

Συγκινήθηκα ! Εύχομαι οτι καλύτερο!
Τα ψάρια βρίσκονται στη θάλασσα.
Ελεύθερος
 
Δημοσιεύσεις: 140
Εγγραφή: 25 Μαρ 2010, 01:49
Τοποθεσία: Αθήνα - Αγία Παρασκευή

Re: ΦΑΤΑ ΜΟΡΓΚΑΝΑ για τον έρωτα και τη θάλασσα

Νέα δημοσίευσηαπό Xaos_22 » 09 Φεβ 2011, 04:07

Πραγματικά απίστευτο το κείμενο...
Καλή δύναμη!
Xaos_22
 
Δημοσιεύσεις: 393
Εγγραφή: 20 Δεκ 2006, 10:42
Τοποθεσία: Ρόδος

Re: ΦΑΤΑ ΜΟΡΓΚΑΝΑ για τον έρωτα και τη θάλασσα

Νέα δημοσίευσηαπό KOSTAS STI » 09 Φεβ 2011, 09:47

:amen: :hello:
Θελω το αυτοκινητο μου γρηγορο,την γυναικα μου καυτη και την μπυρα μου παγωμενη !!!
Άβαταρ μέλους
KOSTAS STI
 
Δημοσιεύσεις: 10697
Εγγραφή: 16 Σεπ 2008, 13:53
Τοποθεσία: ΣΚΥΔΡΑ Ν.ΠΕΛΛΑΣ

Re: ΦΑΤΑ ΜΟΡΓΚΑΝΑ για τον έρωτα και τη θάλασσα

Νέα δημοσίευσηαπό mitsosub » 09 Φεβ 2011, 10:04

ελπίζω να πάνε όλα καλα...
Τρομερό διηγημα,
Ολοι χρωστάμε Λυπες και χαρές σε εναν φύλακα,άγγελλο ,αλήτη...
μασκα δεν εχω να γυρνώ
στο καρναβάλι ετούτο
μόνο μια αποχη να τρυγώ
της θαλασσας την πονηριά
και της σιωπής τον πλούτο
Άβαταρ μέλους
mitsosub
 
Δημοσιεύσεις: 2167
Εγγραφή: 12 Ιουν 2007, 11:30
Τοποθεσία: ΒΟΡΕΙΑ ΕΥΒΟΙΑ

Re: ΦΑΤΑ ΜΟΡΓΚΑΝΑ για τον έρωτα και τη θάλασσα

Νέα δημοσίευσηαπό ΡΗΧΟΠΑΤΙΑΣ » 09 Φεβ 2011, 10:43

Ολα να πανε καλα, δυνατος αλλωστε ειναι....
ΠΟΤΕ ξανά χωρίς ζώνη στο αυτοκίνητο.-
Άβαταρ μέλους
ΡΗΧΟΠΑΤΙΑΣ
 
Δημοσιεύσεις: 4020
Εγγραφή: 17 Νοέμ 2006, 14:10
Τοποθεσία: ΚΕΡΑΤΣΙΝΙ

Re: ΦΑΤΑ ΜΟΡΓΚΑΝΑ για τον έρωτα και τη θάλασσα

Νέα δημοσίευσηαπό giostam » 09 Φεβ 2011, 12:02

Κουράγιο ...
Εξερετικό το κείμενο.
Άβαταρ μέλους
giostam
 
Δημοσιεύσεις: 479
Εγγραφή: 03 Δεκ 2006, 16:24
Τοποθεσία: Delft-Holland

Επόμενο

Επιστροφή στο Χαλαρά.

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 9 επισκέπτες

cron