Σελίδα 1 από 1

Τα λυπάται κανείς αλλος;

Νέα δημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 10 Ιούλ 2018, 23:15
από bak
Γεια σε όλους. Τις τελευταιες 2 φορές που πήγα για ψάρεμα επεσα πανω σε παράξενες καταστάσεις. Την πρωτη ήμουνα χωρις το οπλο και σε 2 μέτρα νερό ηταν ενα κοπάδι απο 200-300 μουρμουρες χωρις υπερβολή οι οποιες ηταν απο 400γρ ως 1.5 κ. Ειχα να δω τόσο μεγάλες 20 χρόνια. Μια την ακούμπησα με το χέρι αλλά δεν φευγανε.Μπορουσα να βγω και να παρω το όπλο και να παρω 10 ψάρια άνετα αλλα δεν έκανα. Για κάποιο λόγο πίστεψα οτι δεν είναι δίκαιο. Μετα απο 2 μέρες βρηκα ενα λαυρακι 600 700 γρ να κάθεται σε 1 μέτρο νερό και να μη φεύγει οτι και να έκανα. Παλι δεν του ριξα. Μπορεί κάποιος να εξηγήσει τη συμπεριφορά αυτων των ψαριών; υπάρχει κάποιος άλλος που καποιες φορές να τα λυπάται ή είμαι ο μοναδικός βλακας εδω μέσα;

Re: Τα λυπάται κανείς αλλος;

Νέα δημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 10 Ιούλ 2018, 23:22
από Yiannis Kok
Αν είχαμε όλοι λίγο απο τη "λυπηση" σου, θα ηταν όλα πολύ καλύτερα. . . . :hello:

Re: Τα λυπάται κανείς αλλος;

Νέα δημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 10 Ιούλ 2018, 23:27
από ΤΑΙΤΙΝΟΣ
Ο γνήσιος κυνηγός, όταν δεν υπάρχει θέμα ΄΄επιβίωσης΄΄, έτσι φέρεται...
Τιμή σου λοιπόν που αισθάνεσαι και ενεργείς έτσι. :thumbsup:

Re: Τα λυπάται κανείς αλλος;

Νέα δημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 11 Ιούλ 2018, 01:37
από underworld
ΤΑΙΤΙΝΟΣ έγραψε:Ο γνήσιος κυνηγός, όταν δεν υπάρχει θέμα ΄΄επιβίωσης΄΄, έτσι φέρεται...


Κι εγώ κάπου εκεί το εντοπίζω... Αν δε φεύγει, δεν είναι κυνήγι. Αν δεν μπορεί να ξεφύγει, στριμωγμένο στο τέλος μιας τρύπας, τυφλωμένο από το φακό, δεν ειναι κυνήγι. Τη νύχτα δεν είναι κυνήγι. Πριν αρχίσεις να κολυμπάς πανικόβλητος για να ξεφύγεις από τον καρχαρία, δε σε βλέπει σαν θήραμα... Είναι το ένστικτο του κυνηγού που ενεργοποιείται όταν αυτό που έχουμε μπροστά μας λειτουργεί ως θήραμα. Όταν όμως δεν φέρεται σαν θήραμα, σε προδιαθέτει αντίθετα. Το ένστικτο δεν ενεργοποιείται και στη θέση του εμφανίζεται κάτι σαν οίκτος.

Σε αυτό το σημείο διακρίνω τη διαφορά του κυνηγού από τον τροφοσυλλέκτη. Αν εμφανιστεί μπροστά σου ένα εντελώς αθώο 7αρι φαγκρί και έρθει ήρεμα δίπλα σου να το χαϊδέψεις, θα του ρίξεις; Δεν είναι κυνηγι, όμως οι περισσότεροι θα του έριχναν. Κι εγώ μέσα σ'αυτούς, φυσικά, δεν έχω καμία σχέση με κάποια κυνηγετική ελιτ. Βλέπω βίντεο ψαροντουφεκάδων που δεν πατάνε τη σκανδάλη σε θηράματα που για άλλους θα ήταν εξαιρετικά. Η επιθυμία τους να βιώσουν την κυνηγετική αναμέτρηση με κάποιο απαιτητικό θήραμα υπερτερεί της ανάγκης να φέρουν ένα οποιοδήποτε ψάρι στο σπίτι. Τί είναι καλύτερο; Για τον καθένα εκείνο που προτιμάει. Το αναγνωρίζω ως μια διαφορά στο χαρακτήρα, ένα ανεπτυγμένο κυνηγετικό ένστικτο. Χωρίς να σημαίνει ότι όποιος σκέφτεται διαφορετικά είναι κάτι λιγότερο. Καταλήγω λέγοντάς σου ότι δεν υπάρχει λόγος να αισθάνεσαι μειονεκτικά. Σίγουρα δεν είσαι ο μόνος που λειτουργεί έτσι. Όπως τη βρίσκει ο καθένας :grin:

Re: Τα λυπάται κανείς αλλος;

Νέα δημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 11 Ιούλ 2018, 09:14
από tas
Μου έχουν συμβεί και μένα παρόμοιες καταστάσεις όταν κολυμπάω με μάσκα και χωρίς όπλο. Αν ήσουν με όπλο θα ήταν τελείως διαφορετική η συμπεριφορά τους. Τώρα ως προς την ουσια: Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου . Ειναι θλιβερο και δεν έχει νόημα να εξολοθρευεις ζωντανα πλασματα για την ευχαριστηση και τη ματαιοδοξια. Ημαστε κυνηγοι, οχι φονιάδες.Εξασκουμε το ένστικτο μας για το σκοπό που υπάρχει δηλ. τη διατροφή. Πάντως στην περίπτωση με τις μουρκμούρες , αν υποθεσουμε οτι και με οπλο δεν εφευγαν, που δεν το νομιζω με τιποτα, εγω μαλλον θα επαιρνα 1 η 2 καλες για το τραπεζι και μετα θα τις αφηνα στην ησυχια τους. Το εχω κανει αλλωστε αυτο αρκετες φορες οταν εχω πεσει σε κοπαδια σχετικα ηρεμων ψαριων σκαστων απο ιχθυοτροφειο. Παντα επερνα τοσα ψαρια οσα χρειαζόμουν για την οικογένεια για μια μέρα.

Re: Τα λυπάται κανείς αλλος;

Νέα δημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 11 Ιούλ 2018, 11:07
από miker
Ποιος απο δω μεσα ειναι γνησιος κυνηγος?
Στη φυση οι θηρευτές δεν κυνηγανε τα ενηλικα ατομα που ειναι δυνατα και τρεχουν αλλα τα μικρα και ασθενη που ειναι ευκολη λεια! Εαν μια αγελη λιονταρια βρει μια γαζελα τραυματισμενη δεν θα την πανε στο νοσοκομειο! Απλα θα την φανε!
Εμεις εχουμε λοιπον τη λογικη να σκεφτουμε και να πραξουμε οπως πιστευουμε!
Καποιοι σαν τον tas θα επερνα οτι χρειαζετε για να φαει μια μερα! Αλλοι θα επιαναν οσα ψαρια μπορουσαν για τους λογους τους!
Το να κρινουμε εμεις λιγη σημασια εχει. Οταν θα κρινει η φυση ομως ,ο απολυτος κριτης, τοτε εχει σημασια και το γαματο ειναι οτι δεν την νοιαζει τιποτα! Απλα πράττει!
Παντως ο Ενζο Μαγιορκα ειχε πει οτι σταματησε το ψαρεμα οταν στην προσπαθεια του να ξεβραχωσει ενα ροφο ενιωσε την καρδια του ψαριου να χτυπαει σαν τρελλη! Δεν ξαναπηγε για ψαρεμα!

Re: Τα λυπάται κανείς αλλος;

Νέα δημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 11 Ιούλ 2018, 12:21
από Johnkokk
Την τελευταία φορά που πήγα με το ζευγάρι μου, αυτός χτύπησε μια συναγρίδα.Την έπιασα στα χέρια μου και λίγο πριν της κάνω την ευθανασία, αντιληφθηκα οτι την χάιδευα και της ζητούσα συγγνώμη.Παράνοια ? Δεν ξέρω.Ημουνα "χαλασμένος" για ολο το υπόλοιπο ψάρεμα.

Re: Τα λυπάται κανείς αλλος;

Νέα δημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 11 Ιούλ 2018, 12:59
από minasevoix
Όπως γράφει και ο φίλος πιο πάνω δεν έχει νόημα αν δεν είναι κυνήγι :!: Σκεφτείτε πόσα ψάρια θα ζούσαν πχ αν δεν υπήρχε ο φακός, που τα φωτίζει μέσα στο θαλάμι τους και τα καταδικάζει. Μέσω του ψαροτούφεκου έμαθα να σέβομαι περισσότερο την θάλασσα και τους κατοίκους της, αυτό είναι πολύ σημαντικό για μένα γιατί βλέπω μια εξέλιξη του εαυτού μου προς το καλύτερο. Πλέον όταν ψαρεύω με πετονιά έχω πάντα μαζί μου μαχαίρι για να θανατώσω το θήραμα αμέσως, τα μικρά του είδους τα πετάμε πάλι μέσα. Οπότε μπράβο σου και μπράβο για το ποστ. Μου έχει τύχει και μένα να δω ψάρια όταν κολυμπάω απλά με μάσκα, ποτέ δεν πήγα να πάρω το όπλο για να τα κυνηγήσω, γιατί γουστάρω όλη την φάση, το ντύσιμο, την προετοιμασία και το βλέμμα του θηρευτή :D

Re: Τα λυπάται κανείς αλλος;

Νέα δημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 11 Ιούλ 2018, 15:02
από TheSpearman
underworld έγραψε: ... Είναι το ένστικτο του κυνηγού που ενεργοποιείται όταν αυτό που έχουμε μπροστά μας λειτουργεί ως θήραμα. Όταν όμως δεν φέρεται σαν θήραμα, σε προδιαθέτει αντίθετα. Το ένστικτο δεν ενεργοποιείται και στη θέση του εμφανίζεται κάτι σαν οίκτος.


Εξαιρετικη ολη η απαντηση απο τον συναδελφο underworld απλα επιλεγω να απομονωσω - και να αντιστρεψω ως ενα βαθμο - τα λογια του για να απαντησω στο εναρκτηριο ερωτημα του bak. Νομιζω οτι και τα θηραματα αντιλαμβανονται και αυτα εξισου ποτε ο θηρευτης δεν βρισκεται εκει με αυτη του την ιδιοτητα και αρα δεν αποτελει κινδυνο για αυτα. Με τις αμυνες τους λοιπον σε κατασταση αδρανειας, μπορουν και προσεγγιζουν με αφοβη οικειοτητα και θρασος τον θηρευτη. Το ενστικτο λοιπον της ατακτης διαφυγης του θηραματος μετατρεπεται σε αυξανομενη μορφη εμπιστοσυνης (αποφευγω τον ορο περιεργεια, εφοσον αυτη ειναι που φερνει τα ψαρια στον θηρευτη σε καρτερι).

Αυτη την απαντηση τουλαχιστον εδωσα και εγω στον εαυτο μου οταν βρεθηκα αντιμετωπος με αφοβα κοπαδια ή απομωνομενα ψαρια περιοπης που συναντησα αοπλος σε κολυμπι ή snorkelling. Σε καποιες απο αυτες τις περιπτωσεις, η τρελα, το ενστικτο ή απλα και η απληστια (μας πιανει και αυτη καμια φορα, οσο αυτοπειθαρχια και εαν εχουμε), μου εβαζε γρηγορα ψαροτουφεκο στο χερι αλλα κατα την - σχεδον αμεση - οπλισμενη επιστροφη μου στο νερο, δεν υπηρχε - ως εκ δια μαγειας - ιχνος απο αυτα τα ψαρια πουθενα.

Προσφατα διαβασα μια ακαδημαικη μελετη που ανεπτυσσε την θεωρια οτι τα ψαρια αντιλαμβανονται τον κινδυνο πρωτιστως απο τα ματια του θηρευτη και μετα απο τις κινησεις του (οσο πιο νωχελικες και μικρες οι κινησεις, τοσο ανεβαζουν το βαθμο ανησυχιας). Δεν ξερω κατα ποσον ευσταθει η θεωρια, εκεινο ομως που θα καταθεσω ειναι το εξης: και με αντανακλαστικη μασκα καθρεπτη (Alien) που ετυχε να χρησιμοποιησω σε αοπλη βουτια που γυρισε αποτομα σε οπλισμενη αποστολη, τα αποτελεσματα ηταν παλι τα ιδια με παραπανω (τα ψαρια δηλαδη εξαφανισμενα).

Re: Τα λυπάται κανείς αλλος;

Νέα δημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 11 Ιούλ 2018, 16:36
από stelarasA'MAK
Πολλά λόγια= φτώχια.
Το κυνήγι πρέπει να σταματάει όταν καλυφθούν οι διατροφικές ανάγκες.
Πολλές φορές μου έχει τύχει να με" πιέζει" ο εαυτός μου να σταματήσω , χωρίς να έχω χορτάσει ψάρεμα. Το κάνω όμως και πάντα αισθάνομαι γαλήνη.
Η συναγρίδα ,εν προκειμένω,δεν ξέρω αν ερωτήθηκε ,πριν την ευθανασία,πόσες φορές έχει νιώσει ... οίκτο για τα θηράματα της... φαντάζομαι ότι η απάντηση θα ήταν αρνητική...
Όλες αυτές οι σκέψεις είναι απόρροια του αστικού τρόπου ζωής..που μας έχει πείσει ότι οι μπριζόλες... φυτρώνουν στα ράφια του σούπερ μάρκετ και το κυνήγι είναι...αναχρονισμός άλλων εποχών...

Re: Τα λυπάται κανείς αλλος;

Νέα δημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 11 Ιούλ 2018, 16:37
από kostasprobonas
Ωραίο ζήτημα. Αλλά βρε φίλοι θεριά τα μουρμούρια! :D Μήπως κάτι έχει σκοτώσει τον καρχαρία μέσα σου; :mrgreen: Μήπως υποφέρεις από κατάθλιψη; :lol: Μήπως δεν έχεις "πενθήσει αρκετά;"-όπως μου δήλωσε μια λιμπιστερή πριν 20 χρόνια Ψυχίατρος; :lol:
Ας μην ανησυχούμε! Όλοι μας το παθαίνουμε! Κι εγώ το έπαθα σήμερα με τους άφθονους σκάρους της Βόρειας Χίου. Ξέρετε, έχει ίδιο αριθμό αρσενικών με θηλυκά. Αλλά ο πιο μεγαλόσωμος συγκροτεί χαρέμι που υπερασπίζεται. Για αυτό, αν δεις ψαριά αρχάριων μπορεί 10 στους δέκα να είναι γκρίζοι, αρσενικοί. Όχι ότι συμβαίνει αξιοσημείωτη ζημιά. "Στις 9 του μακαρίτη άλλος (σκάρος) μπήκε μες στο σπίτι.." Και οι υπόλοιποι εργένηδες διάγουν βίον καλογερικόν!
Λοιπόν, ας καταθέσω την άποψή μου. Είμαστε κυνηγοί. Άρρενες. Που σεβόμαστε τη νομοθεσία! Που δεν έχουμε φακούς, δεν βαράμε ροφαδάκια κτλ. Ε, διάολε, ας πιάσουμε όσα επιτρέπει ο νομοθέτης! Πέντε κιλά ή ένα μεγάλο.ΚΑΙ ΑΣ ΤΑ ΧΑΡΙΣΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΦΤΩΧΟΥΣ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ! Γιατί, εκεί έξω, έχει παιδάκια και γέροντες μικροσυνταξιούχους που τα χρειάζονται! Αυτά!
stelarasA'MAK έγραψε:Όλες αυτές οι σκέψεις είναι απόρροια του αστικού τρόπου ζωής..που μας έχει πείσει ότι οι μπριζόλες... φυτρώνουν στα ράφια του σούπερ μάρκετ και το κυνήγι είναι...αναχρονισμός άλλων εποχών...


Γειά σου Στέλιο, είσαι παλικάρι!

Re: Τα λυπάται κανείς αλλος;

Νέα δημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 11 Ιούλ 2018, 22:08
από dedados
Και εγω τα λυπάμαι αρκετά συχνά. Όταν το θήραμα είναι εύκολο δεν νιώθω την ίδια ανάγκη και θέληση να ρίξω, αντιθέτος, οταν έρχεται η στιγμή να ρίξω δεν το κάνω. Μάλλιστα, πολλές φορές αφήνω τα εύκολα ψάρια για προς το τέλος του ψαρέματος, να τα πάρω μόνο για φαγητό. Η μεγαλήτερη ευχαρίστηση έρχεται όταν ζείς όμορφες στιγμές στην θάλασσα, πχ. όταν βλέπεις δελφίνια ή τονάκια να κυνηγάνε και πιάνεις λίγα, αλλά ποιοτικά και δύσκολα ψάρι, πχ. με ενα καλό καρτέρι.

Απο τα πιό ωραία ψαρέματα που εχω κάνει ήταν ρηχά καρτέρια για κέφαλους με βροχερές συνθήκες. Αν και έπιασα μόνο ενα κέφαλο, η δυσκολία που αντιμετώπισα (ηταν πολυψαρεμένα και πονηρεμένα τα ψάρια) μου έδωσε μεγάλη ευχαρίστηση. Τότε, νιώθω πως έχω ψαρέψει δίκαια και σωστά.